Massage in Cat Ba

Het eten was er gisteravond fantastisch en we hadden nog meer verleidelijkheden op het menu gezien.

Toen we een uurtje geleden met zijn vieren binnenkwamen werden we weer net zo enthousiast begroet als gisteren. Het is inmiddels al negen uur en we zijn nog steeds de enige gasten. Het eten is opnieuw uitstekend en de bediening weer net zo vertederend als gisteren.

Als we zijn uitgegeten en gedronken is het al laat en we hebben de indruk dat ze speciaal voor ons nog open blijven. Onze mededeling dat we genoeg hebben gehad is voor de keuken blijkbaar het signaal dat er geen bestellingen meer te verwachten zijn en nog geen tien minuten later zien we moeder met een hangmat onder de arm naar buiten komen. Ze steekt de straat over, bindt de hangmat tussen de kademuur en een lantaarnpaal en gaat slapen. Even later komt vader met een fles bier naar buiten en gaat met Anh, de jongen die ons steeds heeft bediend, aan het tafeltje naast ons zitten.

We rekenen af en staan eigenlijk op het punt om te vertrekken als op de één of andere manier het woord ‘massage’ valt. We hebben allemaal de martelgang van de ‘wandeltocht’ over de six mountains van vandaag nog in de benen en vragen, eigenlijk meer voor de lol, of Anh niet een massage voor ons kan regelen. ‘OK, no problem’ en hij gaat gelijk rechtop zitten. Wanneer zou dat dan kunnen? Nu bijvoorbeeld? Weer: ‘No problem.’ En waar dan? Hij wijst met zijn hand langs het water. Een eind verderop aan de kade is de massagesalon. Nog even ben ik bang voor een lacherig sfeertje bij het woord ‘massage’, maar we hebben het vanavond over een Vietnamese massage en niet over een Thaise massage. De korte tussenstop in Bangkok heeft blijkbaar de toon gezet voor mijn dirty mind. Anh reageert nog steeds bloedserieus.

       ‘Massage? Yes, no problem.’

We vragen wat dat kosten moet. Hij noemt een bedrag en ik weet de prijs niet meer, maar het zal wel weer een lachertje zijn geweest.

Waar is het precies? willen we weten. ‘I will show you’ zegt Anh, hij gaat wel even met ons mee. Natuurlijk gaat Anh met ons mee. De massage zal wel weer verzorgd worden door familie van Anh. Zo werkt het altijd in Vietnam. De chauffeur die een uitstekend restaurant voor een lunchstop voor je weet stopt uiteraard bij familie. De fietstaxirijder raadt je ook altijd aan om toch beslist dat ene restaurant (van zijn familie) te proberen. Ongevraagd zal hij je er zelfs heen rijden. We hebben wel meegemaakt dat de chauffeur van de bus meehielp in de keuken. De ene hand wast hier altijd de andere.

We lopen de kade af en komen bij een soort kapperszaak. Het zal wel niet de beste massagesalon zijn maar, nogmaals, voor Anh is het wel het beste. Als we voor het open pand staan realiseer ik me dat ik mijn camera niet bij me heb. Je zult het altijd zien. We zouden toch alleen maar ergens eten en Anh en zijn familie zijn de vorige avond al uitgebreid op de foto gekomen. Ik sta even in dubio, maar ik denk dat ik toch maar terug moet gaan.

Als ik nog wat sta te treuzelen hebben ze Ben al te grazen. Ben is een tukker van twee meter lang. Waar we met Ben verschijnen is het ‘Ah!’ en ‘Oh!’ Overal waar we komen staren vooral de kleine Vietnamese vrouwtjes met open mond bij Ben omhoog alsof ze onder aan de Eiffeltoren staan. Ben stijgt met kop en schouders uit boven welke Vietnamees dan ook. Voor Ben staat als eerste onderdeel de gezichtsmassage op het programma. Hij moet voor deze operatie in de kapstoel plaatsnemen. De hoofdsteun steekt hem tussen de schouderbladen en in een poging wat naar onderen te schuiven trapt hij bijna de spiegel in diggelen. Mijn besluit staat nu vast, ik moet snel mijn camera halen.

In gestrekte draf hol ik de kade af naar het hotel. Snel de sleutel bij de balie halen, de trappen op, de camera gepakt en snel weer terug. In de wetenschap dat ik kostbare minuten aan het verliezen ben hou ik de eerste de beste brommer staande die me op straat voor de voeten komt. Of ik mee mag rijden, hijg ik. Natuurlijk. De man schuift het jongetje dat voor op de tank zit nog wat verder richting koplamp en schuift zelf ook een eindje verder de tank op. Na onze dolle rit vanaf de boot naar ons hotel is dit de tweede keer binnen een paar dagen dat ik bij een wildvreemde Vietnamees achterop de brommer langs de boulevard scheur. Je had de gezichten van de anderen moeten zien toen ik voor de kapsalon werd afgezet.

Ik zie dat Ben al is verhuisd naar achteren en dat Wil nu in de stoel zit. Fanatiek timmert een klein vrouwtje hem op zijn kale kop. Ik ben als derde aan de beurt en geef mijn camera aan Jelly. Ik weet niet of dit wel echt gezond is, maar wie A zegt moet ook B zeggen. Ze beginnen met een lichaamsmassage. Waarschijnlijk doe ik iets ongebruikelijks als ik mijn T-shirt uittrek. De dames kijken me aan met een blik van: hij zal zich toch niet helemaal gaan uitkleden? Nou, daar kunnen ze gerust op zijn, alleen een massage door een van zweet doorweekt shirt heen lijkt me helemaal niks. Dan beginnen ze te masseren, wat heet, ze vallen gewoon aan. Ik heb aan elk been een meisje hangen en ze lachen zich slap. Daarna ontkom ook ik niet aan de hoofd- en gezichtsmassage. De marteling culmineert in het onverwacht kraken van de halswervels. Een van de meisjes neemt mijn hoofd in beide handen en draait volledig onverwacht met een korte hevige ruk een keer naar rechts. Daarna het zelfde naar links. Beide keren hoor ik iets knappen. Goedemiddag! Ik zal blij zijn als ik weer kan gaan zitten.

Daarna komt Jelly aan de beurt. Ze heeft niet bepaald de vel-over-been Vietnamese lichaamsbouw. De meisjes daarentegen zien er uit als kinderen van tien. Met zijn drieën zitten ze aan Jelly te scheuren en te trekken en ze komen niet meer bij van het lachen. Ik heb sterk de indruk dat de massage van ons vieren voor het personeel een grotere sensatie is dan voor de klanten.

Nadat we hebben afgerekend lopen we terug naar ons hotel en komen we weer langs het restaurant. Anh, zijn vader en nog een man zitten nog steeds aan de tafel voor het restaurantje en moeder hangt nog aan de lantaarnpaal aan de overkant. Op hun uitnodiging schuiven we aan en we besluiten er nog één te nemen. Weldra staan er weer de nodige Tigers biertjes voor ons op tafel.

Wanneer we vertellen over de massage wijst Anh veelbelovend in de richting van de vreemde meneer. Het blijkt een dokter te zijn die in China acupunctuur en massage heeft gestudeerd. Om zijn woorden letterlijk kracht bij te zetten gaat de ‘dokter’ achter Wil staan en begint te masseren. Het wordt ons, en vooral Wil, al snel duidelijk dat dit andere koek is. Dit is het echte werk. De man wil geen stiefkinderen maken en we krijgen allemaal onze tweede massage van die avond. Als hoogtepunt en tevens afsluiting van de massage gaat de man met de rug tegen jouw rug aan staan en aan de armen trekt hij je vervolgens met een onverwachte ruk over zich heen. Aan het tafeltje kunnen de anderen mijn wervels horen kraken. Ik strompel terug naar mijn biertje en plof op het plastic stoeltje neer. Zo langzamerhand vinden we allemaal dat we onze portie wel hebben gehad en maken we aanstalten om te vertrekken. We betalen de drankjes en geven de dokter ook maar wat geld.

Geradbraakt begeven we ons richting hotel. We kunnen niet naar binnen want op een lange tafel voor de deur ligt de manager te slapen. Hij wordt wakker, geeft ons de sleutels, en gaat weer liggen.

Ik heb nauwelijks meer de puf om mijn kleren uit te trekken en plof op het bed neer. Ik had vanmiddag zo’n last van mijn benen na de klimpartij over de six mountains. Ik heb nu ook erg last van mijn rug en van mijn nek. Bovendien bonkt mijn hoofd nog van het getimmer van de dames. Ik neem twee aspirines voor ik ga slapen. Ik geloof dat ik achteraf toch liever een Thaise massage had gehad.....