Hotel Koala

De benedenverdieping wordt in beslag genomen door een bar met net voldoende zitjes om voor het op de deur beloofde Restaurant door te kunnen gaan. De tafeltjes zijn echter zo klein dat vier personen er slechts in goed onderling overleg hun bord en een glas drinken op kwijt kunnen.

De reden voor het bouwen van dit soort pijpenladen ligt in het feit dat er in Vietnam betaald moet worden naar de breedte van het te bouwen huis. Smal, hoog en dan maar oneindig ver naar achteren dus. Terecht dat op de voordeur wordt vermeld dat het hier slechts een mini-hotel betreft. Minihotel Koala is, met zijn zeven kamers, volgeboekt met uitsluitend ons gezelschap.

Of Koala nu de vertaling is van Tai Ngan weet ik niet, maar de ene naam staat hoog aan de gevel en de andere naam staat op de deur. De eigenaar is een Australiër genaamd Jim. Zijn afschuwelijk lelijk opgemaakte vrouw is Vietnamees. Wat make-up met vrouwen kan doen! Het is niet om aan te zien. Haar perkamenten gezicht ziet er uit alsof de plamuur elk ogenblik met dikke plakken naar beneden zal vallen. Op de plaats waar een normaal mens wenkbrauwen heeft, heeft Jim zijn vrouw twee vette zwarte strepen. Als een hogere harmonische van haar spleetogen steken ze fel af tegen de witte Pierot-achtige poederhuid van haar voorhoofd.

Voor we naar de kamers gaan moet Jim alle paspoorten hebben. Terwijl hij achter de smalle bar staat verzamelt hij er zoveel mogelijk van iedereen die langskomt. ‘The police want them,’ verontschuldigt Jim zich. Het schilderstuk aan zijn zijde lacht instemmend.

Op onze kamer gekomen blijkt dat we een balkon hebben, ook kamerbreed en dus ook hotelbreed. Van bovenaf hebben we een prachtig uitzicht over de straat en het plein. Het begint al schemerig te worden. Als ik naar beneden kijk zie ik dat er onder ons balkon, voor de deur van het hotel, een fietstaxi zich heeft geïnstalleerd.

Zoals alle voorgaande dagen was het ook vandaag weer een klamme dag. We trekken onze bezwete kleren uit en willen gaan douchen. Een schuifdeur naast het bed geeft toegang tot een badkamer-plus-toilet. Het geheel is iets groter dan een telefooncel. Ongeveer boven het toilet hangen naast elkaar twee douchekoppen aan de wand. De ene zit rechtstreeks op de waterleiding en geeft dus alleen maar koud water, de andere zit op een boiler en produceert, zo blijkt, uitsluitend kokend heet water. Hoe moet een mens hier in vredesnaam douchen? Opfrissen aan de bar dus maar.

Helaas, een 'extremely cold Tiger' zit er niet in. Niet meer. Zes van mijn reisgenoten zijn me voor geweest. De afmetingen van de koelkast zijn blijkbaar evenredig met die van de rest van het hotel. Jim heeft geen goed woord over voor de Vietnamese Tigers en op zijn aanraden neem ik dan maar een Australische Foster.